پایگاه خبری رج خبر/ اختصاصی/ نمایش «دمانس»؛ طنزِ تلخِ فراموشی/ رزیتا اسکویی: نمایش «دمانس» تازهترین اثر گروه تئاتر «مدهآ» به کارگردانی مهدی هاشمآبادی و نویسندگی حامد رحیمینصر است که از اواخر مهرماه در تماشاخانه طهران اجرا میشود. اثری که در قالب یک طنز سیاه اجتماعی، مفهوم فراموشی، از دست رفتن هویت فردی و حافظه جمعی را دستمایهی روایت خود قرار داده است.
در دنیای شلوغ و پرهیاهوی امروز، انسانها گاه چنان درگیر روزمرگی و تکرار میشوند که گذشته و حتی خودِ واقعیشان را فراموش میکنند. «دمانس» همین فراموشی را به زبانی شاعرانه و انتقادی بازنمایی میکند؛ جهانی که در آن آدمها مدام نقش عوض میکنند و در هیاهوی اطلاعات و دروغ، «حقیقت» رنگ میبازد.
روایت و ساختار نمایش «دمانس»
هاشمآبادی در این اثر، از ساختار کمدی موقعیت و ریتم تند صحنهها استفاده کرده است تا تماشاگر در میانهی خنده و تأمل، با معنای عمیق فراموشی روبهرو شود. طراحی صحنه مینیمال اما هوشمندانه است و با نورپردازی متغیر، حس آشفتگی ذهنی و گسست حافظه را القا میکند.
متن نمایشنامه رحیمینصر، سرشار از گفتوگوهای کوتاه، تکرارها و جملههای دوپهلوست؛ زبانی که ذهن آشفتهی کاراکترها را به نمایش میگذارد و در عین حال، مخاطب را با نوعی بازی ذهنی درگیر میکند.
بازیها و اجرا
در میان بازیگران، محمد ذوالنوریان، احمد شاهی، مرتضی پاکنهاد، امیرحسین نورانی و آذین کنعانیان با اجرایی پرانرژی و چندلایه، موفق به ایجاد پیوندی عاطفی با مخاطب شدهاند. مرتضی پاکنهاد در نقش مردی که میان واقعیت و خیال سرگردان است، لحظات درخشانی خلق میکند و آذین کنعانیان با ترکیب ظرافت و اضطراب، حضوری اثرگذار دارد.
مضمون اجتماعی و فلسفی
«دمانس» تنها دربارهی یک بیماری ذهنی نیست؛ بلکه استعارهای است از جامعهای که گذشته و ارزشهای خود را از یاد برده است. همانگونه که بیماران دمانس چهرهی عزیزانشان را نمیشناسند، جامعه امروز نیز گویا چهرهی حقیقت را گم کرده است. این اثر، تماشاگر را به تأمل در پرسشی بنیادین دعوت میکند: «اگر حافظهمان را از ما بگیرند، چه چیزی از انسان بودن باقی میماند؟»
نکات فنی
نویسنده: حامد رحیمینصر
کارگردان: مهدی هاشمآبادی
طراح صحنه: حسام باقری
طراح گریم: هستی حیدری
طراح لباس: مبینا پیشکاری
ویدیوگرافی و موسیقی: احسان کوهی
محل اجرا: تماشاخانه طهران – سالن مدهآ
زمان اجرا: از ۲۹ مهر تا ۱۶ آبان
جمعبندی و نتیجهگیری
نمایش «دمانس» با ترکیب هوشمندانهی طنز، فلسفه و نقد اجتماعی، تصویری تازه از بحران انسان مدرن ارائه میدهد. این نمایش نهتنها سرگرمکننده است، بلکه مخاطب را به درون خود میبرد تا فراموشیهای کوچک و بزرگ زندگیاش را بازبینی کند. بهنظر میرسد نمایش «دمانس» از آن دست نمایشهایی است که پس از پایان، ذهن تماشاگر را تا مدتها درگیر نگه میدارد؛ نمایشی درباره فراموشی، اما فراموشنشدنی.