چهارشنبه 13 خرداد 1405 / 22:57

نگاهی به موقعیت ایران پس از پایان موقت درگیری‌ها

آتش‌ بس، فرصت یا تهدید راهبردی

آتش بس و هشت هشدار جدی برای این موقعیت
آتش‌ بس، اگرچه پایان موقتی برای جنگ ایران با آمریکا و اسرائیل بود، اما منوچهر جوکار، عضو هیئت علمی دانشگاه چمران اهواز، در یادداشتی با تأکید بر هوشیاری نسبت به این شرایط، هشت توصیه کلیدی در زمینه نظامی، امنیتی، رسانه‌ای و دیپلماتیک برای مدیریت دوران پس از آتش‌ بس ارائه کرده است.

منوچهر جوکار

عضو هیئت علمی دانشگاه چمران اهواز

پایگاه خبری رج خبر/ اختصاصی: ماشین هولناک جنگ‌۱۲ روزه اسراییل و امریکا علیه ایران با اعلام رسمی پذیرش آتش‌ بس از سوی دو طرف عجالتا خاموش شد. همه فهمیدیم که جنگ در این روزگار با جنگ هشت ساله عراق چقدر تفاوت دارد و چقدر می‌تواند به سرعت به آسیب‌رسانی به طرف‌های درگیر بینجامد.

ضمن عرض خداقوت و دست‌مریزاد به مدافعان سرافراز ایران و گرامی‌داشت یاد و خاطره همه‌ی شهیدان این جنگ تحمیلی نابرابر و عرض ارادت و احترام به پیشگاه ملت بزرگ ایران چه در داخل و چه بیرون از کشور که با غیرت و صبوری و همدلی پای ایران ماندند، حال که دشمن تن به آتش بس داده، با هوشیاری تمام باید آن را مغتنم شمرد و به دنبال ایجاد آرامش و دور کردن فضای واقعی و ذهنی مردم از جنگ بود. در این اوضاع یادآوری چند نکته شایسته است:

آتش بس شکننده و لزوم آمادگی دفاعی

۱- اسراییل و نیز آمریکا قابل اعتماد نیستند و آتش بس شکننده است. ضمن پایبندی به آن، لازم است سریعا با تجدید توان، آماده پاسخگویی به هرگونه تعرض دوباره از سوی دشمن بود.

فعال‌سازی دیپلماسی حرفه‌ای

۲- در روزهای آتش بس دستگاه دیپلماسی کشور سریعا با مشاوره و حضور بهترین کارشناسان شاغل و غیر شاغل در وزارت خارجه و استادان ایرانی ایران دوست روابط و حقوق بین‌الملل (چه در داخل و چه در خارج از ایران) و دعوت از افرادی همچون دکتر ظریف، در شورای عالی امنیت ملی بنشینند و بهترین سناریوهای ممکن را برای ارایه به طرف آمریکایی تهیه نمایند و در این خصوص واقع‌بینانه و نه صرفا آرمانی و هیجانی و احساسی، عمل کنند و فقط منافع ایران و حفظ یکپارچگی آن را در نظر بگیرند نه برنامه های بلندپروازانه که در این شرایط امکان تحقق ندارد.

گرفتن تضمین‌های قانونی محکم از طرف مقابل برای پایبندی به آتش بس و پایان کامل تعرض بسیار ضروری است.

بازنگری در همکاری با آژانس انرژی اتمی

۳- همکاری ایران با آژانس انرژی اتمی موقتا به حالت تعلیق در آید تا تکلیف حمایت نکردن‌ها و جانبداری‌های یک سویه‌اش روشن شود و در این خصوص از آمدن گروسی به ایران جلوگیری به عمل آید.

مدیریت رسانه‌ها و آرام‌سازی فضای داخلی

۴- اکنون در هنگام آتش بس رادیو و تلویزیون ما از موضع گیری‌ها و اظهارات صرفا احساسی و هیجانی که موجب تحریک عواطف جامعه می‌شود، پرهیز کند و از دعوت افراد کم آگاه و حتی نا آگاه به مسایل مورد بررسی در برنامه‌های سیاسی خود دوری نماید تا فضای کشور به آرامش برسد. تحریک طرف مقابل و بیان سخنان احساسی و گاه نسنجیده، قدرت چانه‌زنی دیپلماسی کشور را پایین می‌آورد.

هماهنگی میدان دیپلماسی

۵- در هنگام آتش بس نظامیان ضمن حفظ آمادگی واکنش سریع، باید فرصت و میدان را به دیپلمات‌ها بدهند و لذا اکنون هنگام ورود صد درصد دستگاه دیپلماسی به موضوع است. بدین منظور ادبیات گفتاری و نوشتاری و خبری ما و مسولین و به‌ویژه صدا و سیما نیز باید تغییر کند. هرکس اجازه نداشته باشد در مورد جنگ و آتش بس، متفاوت با دیدگاه شورای عالی امنیت ملی و دستگاه دیپلماسی، خصوصا از تریبون‌های رسمی سخن بگوید. باید «یک» صدا و فقط یک صدا از همه ایران شنیده و تکرار و تبلیغ شود و آن هم از زبان دستگاه دپپلماسی و شورای امنیت ملی.

تأکید بر تقویت توان موشکی و پهپادی

۶- بر ما ثابت شد که هیچ حامی واقعی نداریم. روسیه و چین که حامیان ایران بودند جز محکوم کردن زبانی اسراییل کاری نکردند. باید در انعقاد پیمان‌های دوستی با کشورهای دیگر بر حمایت نظامی نیز تاکید و تصریح شود. عجالتا لازم است همچنان به صنعت موشکی و پهبادی خود مصر و متکی باشیم و پدافند هوایی و سامانه‌های خود را از هر راه ممکن تقویت و بازسازی کنیم. بیشترین آسیب‌پذیری ما از این ناحیه بود.

کنترل امنیتی در حوزه فناوری پروازی

۷- امکان و امتیاز استفاده و ساخت هرگونه پرنده اعم از از ریز و درشت، تنها در اختیار وزارت دفاع باشد و با دارندگان و سازندگان متفرقه برخورد شود. این وضعیت پس از تثبیت اوضاع امنیتی کشور می‌تواند مورد تجدید نظر قرار گیرد.

اصلاح ساختار اطلاعاتی

۸- در نخستین اقدام، دستگاه اطلاعاتی کشور مورد بازبینی قرار گیرد. اگر لطف خدا و صبوری و همدلی مردم و جانبازی مدافعان وطن نبود، این حجم از رسوخ و نفوذ بیگانه در جای جای کشور معلوم نبود چه سرنوشتی برای ایران رقم می‌زد. در این خصوص مثلا می‌شود سیستم اطلاعاتی کشور در یک جا (وزارت اطلاعات) متمرکز شود و باقی سازمان‌ها بازوهای همکار آن باشند.

این خبر را با دوستان خود به اشتراک بگذارید

اخبار مرتبط:

آخرین اخبار:

عضویت در خبرنامه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *